Piwo

Pierwsze wzmianki o wprowadzeniu —> chmielu pochodzą już z V w. p.n.e. (Babilon), a w Europie z 1079; rozpowszechnił się on dopiero w XIII w. Przygotowaną brzeczkę piwną po zaszczepieniu droż­dżami poddaje się fermentacji w kadziach (-> browar), w wyniku której uzyskuje się tzw. p. zielone, a następnie leżakowaniu w tankach lub kufach (fermentacja leżako­wa) ; przefiltrowane i ewentualnie pasteryzowane p. jest rozlewane (tzw. obciąg) do beczek, butelek, puszek itp., przy użyciu -> izobarometrycznych aparatów. Ja­kość użytej do produkcji wody ma duży wpływ na smak p., a sławne p. (np. pilzneńskie, grodziskie, „pale-ale” z Burton) zawdzięczają swój rozgłos pożądanym właści­wościom wody z miejscowych źródeł (m.in. niska twardość i alkaliczność, brak pewnych związków chem., gł. żelaza i manganu). Różnorodność typów i gatunków p. zależy od sposobów prowadzenia i suszenia słodu, wpływających na skład enzymatyczny, stopień karme-lizacji i zabarwienia itd., a także od różnic stężenia i składu brzeczki podstawowej (przed fermentacją), od ilości dodanego chmielu, rasy drożdży oraz sposobu prowadzenia fermentacji (temperatura, czas).